Szama IGLICKI

1921-1989 | Miejsce urodzenia: , | Miejsce aresztowania: , | Miejsce zamieszkania: ,

Biografia Szamy IGLICKIEGO, znanego jako Serge IGLICKI.

Opowieść dedykowana naszym potomkom – Sporządzona przez Jean-Luca IGLICKIEGO – Grudzień 2012

Poniżej zdjęcia Serge’a IGLICKIEGO w wieku 20, 48 i 66 lat; niżej jego żony, Tilly Lilienstein, w wieku 19, 26 i wreszcie 67 lat.

 

 01SzamaIglicki20 ans  02SzamaIglicki1969  03SzamaIglicki1987
 04TillyLilienstein1942  05TillyLilienstein1969  06TillyLilienstein1990

 

Pamięci Szamy (Serge’a) IGLICKIEGO – Naszego taty.

 

Szama (Serge) IGLICKI urodził się oficjalnie 16 października 1923 r., jako trzecie dziecko i drugi syn Davida IGLICKIEGO i Perli MILGROM. Urodził się w IRENIE (Polska). Obecnie IRENA jest dzielnicą miasta DĘBLIN, znajdującego się około 80 km od Warszawy.

Mówimy, że urodził się „oficjalnie”, gdyż wieść niesie, że poszedł z matką do urzędu miasta (lub synagogi) w Irenie, by tam się zgłosić. 

 

06bPerlaetDavidIglicki1967

 

David IGLICKI i Perla MILGROM, rodzice Serge’a (Szamy)

Nasi dziadkowie (Alaina, Michela, Jean Luca)

 

 

Między rzeczywistą a oficjalną datą urodzenia są dwa lata różnicy. Urodził się więc 16 października 1921 roku. Celem tego dwuletniego odmłodzenia było umożliwienie mu chodzenia do szkoły w klasie, w której mógłby nadążać za programem nauczania po przyjeździe do Paryża. Poszedł więc do szkoły, nie na długo, i zakończył edukację bez dyplomu, z płynnym językiem francuskim, ale pisownią, która pozostała fonetyczna do końca życia (coś jak język kreolski !).

07actedenaissanceSzamaIglicki

 

Według tego, co wydaje się nam, iż wiemy o jego życiu (nigdy nie był zbyt gadatliwy), jego rodzina uciekła przed prześladowaniami Żydów w Polsce (tak zwanymi pogromami) gdy miał mniej więcej 10 lat.

08 Iglicki zelechow et irena

Jego matka Perla, urodzona w 1894 r. w Rykach w Polsce,

09passeportPerlaIglicki

starsza siostra Chaja, urodzona 19 grudnia 1915 w Irenie (Polska),

starszy brat Maurice (Moszek), urodzony 10 lipca 1918 r. w Irenie (Polska),

młodsza siostra Suzanne (Sura), urodzona 05 czerwca 1925 r. w Irenie (Polska),

i młodszy brat Sam (Chaim, Szmul), urodzony 02 listopada 1927 r. w Irenie (Polska),

wyjechali do ojca, Dawida, który ponad rok wcześniej wyjechał z wioski do „Ameryk” (konkretnie do Argentyny). Dawid (Dvis), urodzony 20 stycznia 1897 r. w Żelechowie (Polska) zakończył swą podróż w Paryżu, z braku pieniędzy lub „z miłości do tego miasta” ( ?)

 

W 1931 roku czekała ich długa droga pociągiem: 30 dni, by pokonać 1800 km.

 

Dlaczego jazda pociągiem trwała tak długo ? Po wyjeździe z Warszawy, gdzie mieszkali, pojechali do Berlina. Przyjęci przez stowarzyszenia żydowskie, w rabinacie oczekiwali na ustalenia finansowe. Z Berlina udali się do Kolonii, po tygodniu czekania, do Frankfurtu, a następnie do Bazylei w Szwajcarii, gdzie przyjęcie było miłe, a nawet książęce!

Dlaczego chce pani jechać do Paryża?” zapytano matkę Szamy (Serge’a), „Czy wie pani, gdzie jest pani mąż?” „Tu jest adres, a wszystko jest w porządku,” odpowiedziała.

Kiedy w końcu przyjechali do Paryża, zamieszkali w 7 osób w małym mieszkaniu o powierzchni 12 m2 w Belleville.

W tamtym czasie rodzice i dzieci pracowali w szwalni. Wszyscy produkowali Schmatès (bardzo przybliżona pisownia) /szmaty/, dziś powiedzielibyśmy „ciuchy”!

10 atelier iglicki 1937

 

 

Wojna

Rodzina liczyła w 1939 r. 9 dzieci. Byli to Chaya, Maurice (Moszek), Serge (Szama), Suzanne (Sura), Sam (Chaim), Albert, Jeannette, Léon i Lazare.

 

11 Famille IGLICKI 1937  

 

 

Rodzina Dawida i Perli IGLICKICH w 1937 r.

 

Od lewej do prawej

 

Z tyłu:

Suzanne, Serge, Chaya, Maurice

 

Z przodu:

Sam,  Jeannette, Dawid, Albert, Perla, Léon

 

 

Ojciec (Dawid) był bon vivantem z dzielnicy Belleville. Przyjaźnił się z każdym.

To go prawdopodobnie uratowało, gdyż był ostrzegany przed nalotami policji i uniknął najgorszego.

 

Z całego rodzeństwa tylko Maurice został jeńcem wojennym – „Skąd pochodzisz ?” zapytał Niemiec, który go aresztował. „Z Polski (Pologne)”. „A, z Bolonii (we Włoszech), OK, to idziesz tutaj …”. Zamiast zostać deportowany, przeżył lepiej lub gorzej pewien czas jako jeniec wojenny i wrócił w dobrym zdrowiu po łatwej ucieczce.

 

Serge (Szama) miał mniej szczęścia. Został zadenuncjowany. Był wtedy w Lyonie i podawał się za Serge’a Dimoine.

Zadenuncjowany … uwięziony, wysłany wraz z innymi i do Drancy i deportowany …

Pan Serge IGLICKI deportowany do Auschwitz w transporcie nr 77 z Drancy dnia 31/07/1944.”

Przeżył tę straszną próbę wraz ze swoim obozowym bratem, Michelem RACIMOREM („ Pan Michel RACIMOR deportowany do Auschwitz w transporcie nr 77 z Drancy dnia 31/07/1944”).

W obozie mieli podobno do wykonania niezwykle niebezpieczne zadanie rozbrajania niewybuchów (były to lata 1944 -1945, Amerykanie i Rosjanie zrzucali bomby w okolicy).

 

O ich życiu (a raczej przetrwaniu) w Auschwitz nie wiemy nic albo prawie nic.

Nie wiemy, który z dwóch „braci” uratował drugiego, czy Michel uratował Serge’a, czy Serge uratował Michela, ale wydaje się, że więzy, które połączyły ich na całe życie, są dowodem na tego typu zdarzenie… w otoczeniu, gdzie śmierć była nieustannie obecna.

Serge i Michel przeżyli „marsz śmierci” zorganizowany przez nazistów między Auschwitz a Dachau… Marsz zorganizowany w celu ewakuacji więźniów, którego efektem (jeśli nie celem) było również „dobicie” nielicznych już półżywych ludzi. Odległość między tymi dwoma obozami wynosi przynajmniej 800 km !

12 itineraire auschwitz dachau

 

 

Podczas tych marszów śmierci strażnicy SS brutalnie maltretowali więźniów. Wykonując wyraźne rozkazy zabijania tych, którzy nie mogą już chodzić, strażnicy SS zastrzelili po drodze setki więźniów. Tysiące zmarły również z zimna, głodu i wycieńczenia. Marsze śmierci były szczególnie liczne na przełomie 1944 i 1945 roku, kiedy naziści próbowali przemieścić więźniów do wnętrza Niemiec. Największe marsze śmierci rozpoczęły się w Auschwitz i Stutthofie, na krótko przed wyzwoleniem tych obozów przez wojska radzieckie”.

Serge, wyzwolony przez Amerykanów 16 lipca 1945 roku, powrócił do Paryża, do hotelu Lutétia.

certificatdeportationIglicki

Chory, niemal kaleki. Ważył 30 – 35 kg i cierpiał na paraliż nogi (lub miednicy). Długo mówiono, że już po nim, aż fizjoterapeuta z Lesparre w departamencie Médoc, dr. CHAPELLAN (nazywamy go lekarzem, mimo że był fizjoterapeutą – kręgarzem) uratował mu życie (po raz kolejny), dzięki amerykańskiej technologii, a może dzięki zabiegom, które pozostają poza naszym rozumieniem.

 

14 Mariage Lili et Serge Iglicki 1er mai 1946  

1 maja 1946 r. Serge ożenił się z Tilly LILIENSTEIN,

Urodzoną w Niemczech

14 maja 1923 r.

 

De leur union sont nés trois fils :

 

 15 Anniversaire Serge Iglicki 40 ans Sissonne Rodzina w 1961 r. w Bazas (40 urodziny Serge’a) :

 

Alain, urodzony 16 czerwca 1947 roku, żonaty z Marie-Claude (CAZALOU), jest ojcem trzech synów: Stéphane’a, Patrice’a i Philippe’a oraz dziadkiem 5 wnuków: Alexandry, Vincenta i Chloé, Simona i Eloise.

Michel, urodzony 14 sierpnia 1949 roku, żonaty z Nadią (BARBE), ojciec 2 córek Karine i Emmanuelle oraz dziadek 3 wnuków: Maxime’a i Axela GIL, Adeliny NOLAN.

Jean Luc (zwany Nano) urodzony 4 maja 1954 roku, żonaty z Christine (CHAPUIS), ojciec 3 córek (Alice, Marie, Cécile) bez wnuków … jak na razie (22/12/2012)

 

Trzej synowie w kwietniu 2006 :

Z tyłu od lewej do prawej

Michel, Jean Luc (Nano), Alain

 

Z przodu:

Frédérique (Josette), siostrzenica Serge’a

I jej ojciec, Maurice, brat i odwieczny kumpel Serge’a.

 16 Les freres Frederique Maurice Iglicki 2006

Przebieg kariery

Serge, nie posiadający dyplomu, ale człowiek kreatywny, pomysłowy, odważny i o przedsiębiorczej duszy, przenosił Tilly (nazywaną przez całe życie Lili) i swych trzech synów do różnych miast i wsi we Francji, gdzie zakładał kolejne „fabryki”, zawsze po to, aby produkować Schmatès /szmaty/ (czyli odzież):

– Impasse Truillot, w 11 dzielnicy Paryża, w pobliżu Boulevard Voltaire, przy stacji metra St Ambroise, mały warsztat, który zatrudniał 4 do 5 osób około 1950-1954 roku. Rodzina mieszkała wówczas w Charenton-le-Pont, przy 10 rue Félix Langlais (metro Liberté).

– Następnie, ponieważ warsztat przy Impasse Truillot okazał się zbyt mały dla projektów Serge’a, w Fontenay-Trésigny, w departamencie Seine et Marne, około 1955 roku, gdzie zajmował teren dawnej fabryki kaloszy przy rue Bertaux. Fabryka zatrudniała do 60 osób i budziła zainteresowanie. Została sprzedana, aby umożliwić silną ekspansję. Serge’owi obiecano, że pozostanie dyrektorem, ale szybko został usunięty ze stanowiska.

– Następnie latem 1959 roku wycofał się do Sissonne, w departamencie Aisne, aby dołączyć do swojej siostry Suzanne, która założyła tam interes z mężem, Henrim (zwanym Riton). Suzanne i Riton wkrótce opuścili Sissonne, pozostawiając Serge’a samego z firmą, która zatrudniała do dwudziestu osób.

Biznes miał się dobrze, ale rodzina żyła z niewiadomych powodów w nędzy.

 

17 Lili et Serge Iglicki 1960

Lili i Serge – 1960 r.

 

– Wreszcie fabryka w Bazas, w latach 1960-1961, gdzie zaprosił go Gérard Bonnac, sekretarz urzędu miasta, który chciał stworzyć miejsca pracy w swojej gminie (od 1950 roku Lili i Serge często wyjeżdżali na wakacje do Gironde i mieli tam znajomych).

To w Bazas spędził dużą część swojego życia.

Serge był tam ważną personą: szefem firmy Jahis, aż do jej upadku, potem szefem „Bazadaise du Vêtement”, jednego z dużych pracodawców w mieście (liczącym 5000 mieszkańców). Société Bazadaise du Vêtement (SBV) zatrudniała do 120 pracowników. 

Tam „odniósł sukces”: zyskał uznanie społeczne, finansowo zapewnił rodzinie spokojne życie, z wzlotami i upadkami, czasami nawet bardzo niskimi.

Likwidacja JAHIS spowodowała, że wszystkie aktywa Serge’a i Lili stały się przedmiotem licytacji.

Podczas tej licytacji, jak pamięta Alain, wszystkie rzeczy, jedna po drugiej, były kupowane przez „brata obozowego” Michela.

Ten, którego nazywano „Wujaszkiem Michelem” wykupił wszystko i umieścił ponownie w domu Serge’a.

 

18 bis Lili Iglicki Michel 1966 Suzanne Riton Lili tańczy z  „Bratem obozowym” Serge’a, Michelem

Zdjęcie zrobione w 1966 r.

 

Serge i Michel pozostali na zawsze nierozłączni.

Nie było tygodnia, żeby się nie widzieli, za zgodą lub bez zgody kobiet.

Było tak, dopóki Serge nie przeniósł się do Bazas, 600 km od Paryża.

Wtedy spotkania stały się rzadsze, ale wiedzieli, że mogą na siebie liczyć.

 

 

 

Wujaszek Michel i Marie (RACIMOR)

 

Ślub ich córki Madeleine

z Robertem

 

Listopad 1968 r.

 

19 Mariage Madeleine RACIMOR 1968 époux et parents

 

Serge finansował studia swoich dzieci, a przede wszystkim starał się wydobyć swoją żonę Lili z jej odwiecznego „strachu przed jutrem”.

La Bazadaise du vêtement zamknęła swoje podwoje w 1975 roku, po ostatnim bankructwie Serge’a.

We wszystkich swoich firmach Serge zajmował się tylko tworzeniem, aspektem handlowym i produkcją, pozostawiając zawsze innym funkcje zarządcze i administracyjne (gdy przebywali w Bazas, zajmowała się tym Lili).

Następne (skromne) prace to Paryż, a następnie Rumunia (Cluj). To spowodowało, że zabrał Lili (dzieci były samodzielne), do Pessac (departament 33), następnie do Noisy le Grand i wreszcie do Neuilly-sur-Marne, gdzie mieszkali w skromnym mieszkaniu od 1977 roku.

W lutym 1989 roku Serge doznał udaru.

Po przewiezieniu do szpitala w Bry sur Marne, lekarze zdiagnozowali dość zaawansowanego raka z przerzutami.

Zmarł 6 lipca 1989 roku w Juvisy, w regionie paryskim, w wieku 68 lat. 

Dziedzictwo 

To właśnie ten « strach » który pozostał dziedzictwem przekazanym jego dzieciom:

Nie robiąc tego umyślnie, Serge i Lili dali nam „plecaki” pełne obaw i to tego chyba najtrudniej się pozbyć:

Strach przed jutrem (na pewno związany z głodem) nie pozostał wyryty na zawsze. Jednak u Lili był on zawsze obecny, do tego stopnia, że ukrywała koperty z banknotami w Sissonne, a później w Neuilly sur Marne. Ten strach nie opuścił jej aż do śmierci Serge’a, kiedy udowodniono jej, ile będzie miała do dyspozycji co miesiąc bez najmniejszej niepewności.

Strach przed byciem Żydem i pokazywaniem tego pozostał w nas przez długi czas i być może nadal pozostaje. Alain chodził na religię do kościoła i nie odkrył, co to znaczy być Żydem, dopóki jego koledzy nie przygotowywali się do Pierwszej Komunii, czego nie mógł uczynić (interweniowała babcia Boubée).

A nawet strach przed powrotem nazizmu i wojną. Tak bardzo, że w Sissonne Lili chciała zapisać Alaina i Michela do orkiestry dętej („trębacze nie idą w pierwszej linii”).

Pozostała nam tez po nich swego rodzaju „sztuka” samoobrony. Jesteśmy schowani za trudną do skruszenia powłoką i innym trudno jest dowiedzieć się, kim jesteśmy naprawdę.

Serge, z pozoru może chłodny, często autorytarny (macho?), a czasem surowy, miał szlachetny charakter i złote serce. 

 

20 Lili, Serge Iglicki et Maguy 1969 Serge i Lili

1969

 

Z przyjaciółką : Maguy LOPES

 

Za tym wszystkim krył się (głęboko schowany) bardzo sprawiedliwy człowiek, pełen dobroci i miłości.

Dzieci, wnuki, prawnuki (etc…), jeśli odnajdujecie się w tych kilku słowach, wiedzcie, skąd pochodzicie !

 

Należy dodać, że Serge i Lili również przekazali nam (pomimo tego, czego doświadczyli oboje) wielką wiarę w człowieka. Ich sposób życia, wychowywania nas w tym trudnym kontekście uczynił z nas humanistów. Nie zachowali „nienawiści do Niemców”, jak to uczynił Michel („brat obozowy”), a zwłaszcza Marie, jego żona, która również była deportowana.

Alain, Michel i Jean Luc (Nano) kochają ludzi i życie towarzyskie, co prawdopodobnie zawdzięczają Serge’owi i Lili.

Przekazali nam także rodzinnego ducha i gościnność. Dla Serge’a rodzina była święta. I to on na próżno próbował pogodzić ze sobą tych swoich braci, którzy się na siebie gniewali.

 

21 Famille IGLICKI 1960 Mariage Jeannette

Rodzina IGLICKICH około 1960 r.

Od góry do dołu i od lewej do prawej:

Lazar, Léon, Marie Lou, Sam, Lili, Serge, Chaya, Armand, Hélène, Maurice, Albert

Riton, Suzanne, Jacky, Jeannette, Boubée (Perla), David, Claire

Marc, Alain, Nano (Jean Luc), Josette (Frédérique), Patrick, Michel

22 Bar Mitzvah Serge Iglicki 1934 Natomiast nie przekazali nic z tradycji żydowskiej, nawet grama wiary. Do tego stopnia, że każdy z trzech braci poślubił bez wahania gojkę (nie-Żydówkę). 

Serge był jednakże wychowany w tradycji i religii żydowskiej.

 

Zdjęcie z bar micwy w 1934 r.

 

My, jego dzieci, zachowujemy kulturowe ślady żydowskości, tradycji, tożsamości, ale nic z religii.

 

Człowiek 

Paradoksalnie (a może nie tak bardzo) przede wszystkim Serge, ale na pewno również Lili, przekazali nam w dziedzictwie niesamowite umiłowanie życia (pisze te słowa Jean Luc).

Trochę jak w ostatnim ujęciu w filmie „Stąd do wieczności” …

 

Alain dodaje: „I nie tylko umiłowanie życia, ale także stałe pragnienie, by z niego korzystać „. Zwłaszcza Serge, który ostentacyjnie okazywał tę radość, wydając i nie licząc pieniędzy, kiedy miał środki lub myślał, że wkrótce je zdobędzie: samochody, restauracje i wszyscy – jego synowie i ich rodziny – w hotelu podczas ferii w Cauterets, podczas gdy La Bazadaise była na skraju przepaści.

Zabierał nas na nocleg do hotelu LUTETIA (obecnie luksusowy paryski hotel) … zemsta na życiu? Być może !

 

Serge tańczy z Lili

 

1975

 

Taniec wydaje się być pasją

 

 

LilietSergeIglicki1975

 

Przy każdym kieliszku, a było ich parę, wznosimy toast szczerym „Lechaim” („Chwała życiu”).

 

Świętuje ze swoim synem Nano (Jean Luc)

 

1970 .. Karnawał ?

 

Nano przebrany za dziewczynę tańczy ze swoim tatą

Wygląda to jak przytulanie.

24 Nano danse avec Serge Iglicki1970

 

Serge (i Lili) byli pełni miłości. Jest to słowo, którego być może nigdy nie wypowiedział (lub czynił to bardzo rzadko), ale które emanowało z jego osoby. Może kolejny element dziedzictwa ?

Wnuki (Stéphane, Karine, Patrice, Emmanuelle i Philippe) i synowe (Marie-Claude, Nadia, Christine), które go znały i nadal pamiętają, uwielbiały go.

Ponoć dzieci wybierają rodziców, z którymi spędzą życie (przynajmniej niektórzy tak myślą i mówią).

Jean Luc jest szczęśliwy, że wybrał Serge’a i Lili na rodziców. Jestem tym, kim jestem, bo jestem synem Serge’a i Lili. 

A jeśli czytają te słowa … dziękuję im za to

 

Jean Luc (Nano) – Grudzień 2012 r.

Z wielkim wsparciem swych braci Alaina i Michela (którym dziękuję)

 

25 IGLICKI Alain Marie Claude, fils et brues 2005 Rodzina IGLICKICH Alain i Marie-Claude

 

Wręczenie Alainowi orderu zasługi: 2005

 

Od lewej do prawej:

Claire, Philippe, Marie-Claude, Alain, Patrice, Stéphane, Nathalie

 

IGLICKI Michel i Nadia

2010

26 IGLICKI Michel et Nadia 2010

 

 

27 famille iglicki JEAN LUC 24-12-2010

Rodzina IGLICKICH Jean Luc (Nano)

w grudniu 2009

Cécile, Marie, Christine, Nano, Alice

 

 

01SzamaIglicki20 ans
02SzamaIglicki1969
03SzamaIglicki1987
04TillyLilienstein1942
05TillyLilienstein1969
06TillyLilienstein1990
06bPerlaetDavidIglicki1967
07actedenaissanceSzamaIglicki
09passeportPerlaIglicki
10 atelier iglicki 1937
11 Famille IGLICKI 1937
12 itineraire auschwitz dachau
08 Iglicki zelechow et irena
certificatdeportationIglicki
14 Mariage Lili et Serge Iglicki 1er mai 1946
15 Anniversaire Serge Iglicki 40 ans Sissonne
16 Les freres Frederique Maurice Iglicki 2006
17 Lili et Serge Iglicki 1960
18 bis Lili Iglicki Michel 1966 Suzanne Riton
19 Mariage Madeleine RACIMOR 1968 époux et parents
20 Lili, Serge Iglicki et Maguy 1969
21 Famille IGLICKI 1960 Mariage Jeannette
22 Bar Mitzvah Serge Iglicki 1934
LilietSergeIglicki1975
24 Nano danse avec Serge Iglicki1970
25 IGLICKI Alain Marie Claude, fils et brues 2005
26 IGLICKI Michel et Nadia 2010
27 famille iglicki JEAN LUC 24-12-2010
IGLICKI_Szama_Dachau_matricule
IGLICKI_Szama_Dachau_a
IGLICKI_Szama_Dachau_b
IGLICKI_Szama_Dachau_c
7 komentarzy
  1. Racimor 4 lata temu

    Quelle émotion de revivre mon enfance près de Serge et Lili à travers ce document ! La famille Iglicki a remplacé la mienne, disparue dans les camps, depuis ma naissance. Jeux avec Alain, Michel et Nano. Tendresse avec Lili. Connivences avec Serge. Fêtes de famille au grand complet… bises à vous tous.
    Madeleine, fille de Michel, le frère de camp.

  2. autor
    Serge Jacubert 4 lata temu

    Chère Madame, nous sommes très heureux d’avoir, même modestement, contribué à votre émotion de ce jour. En tant que représentant de notre association, nous aimerions également documenter, puis publier, avec votre autorisation , la biographie de votre père MIchel RACIMOR, lui aussi parti par ce convoi 77. Nous sommes à votre entière disposition pour vous y aider. Enfin, si vous êtes sensible à notre action et à nos résultats, merci de rejoindre notre association. Bien cordialement.
    Serge Jacubert, fils et neveu de déportés de ce convoi.

  3. Madeleine Racimor 4 lata temu

    Bonsoir,
    Je vais réfléchir à l’écriture d’une biographie de mon père. Je serais heureuse de lui rendre hommage.
    Je vous tiendrai au courant. Merci de me donner une adresse mail pour les échanges.
    Bien à vous,
    Madeleine

  4. autor
    Serge Jacubert 4 lata temu

    Bonjour, contact mail établi. Merci pour votre action.

  5. sébastien MORUNO 4 lata temu

    Shalom alekhem Nano !

    C’est une bien belle histoire, j’ai pris beaucoup de plaisir et j’ai éprouvé énormément d’émotions à voyager dans le temps avec la famille Iglicki.
    Certains souvenirs malheureusement sont plus difficiles que d’autres …
    Mais au final la joie, la vie et l’amour ont triomphé de tout le reste !

    Longue vie remplie de bonheur d’amour et … de bons vins.

    Shabbat Shalom !

  6. Henri Lilensten 4 lata temu

    Bonjour, la famille,

    C’est un document très émouvant. Si je pouvais faire une suggestion : vous pourriez l’éditer, en livre, par exemple, et pour le moins le distribuer à la famille, aux associations de déportés, au Mémorial de la Shoah et à Yad Vachem. Ce témoignage le mérite. (J’ai l’expérience de ce type de publication, pas chère du tout.)

    J’ajouterais quelques points que je connais.

    Le premier atelier de Serge se trouvait Quai de l’Hôtel de Ville, à Paris, probablement au 72 (?), dans un ancien bordel de la guerre désaffecté. Mon père, sinistré total, avait reçu une pièce dans ce bordel, à la Libération, où nous avons vécu (mon père, Lili et moi) peu de temps. Il l’a cédée à Serge, après son mariage, qui en a fait son atelier. Je lui ai plusieurs fois rendu visite, et une fois, un mois d’août où il faisait très très chaud, nous sommes (Serge et moi) allés nous baigner dans la Seine. C’était encore faisable.

    Sur sa déportation, selon ce que Serge m’a confié. Il a été un moment chargé de dégager les fours crématoires. De là, pour un morceau de pain supplémentaire, il s’est porté „volontaire” pour déminer. Les démineurs disposaient de détecteurs de métaux qui, de toute façon, ne fonctionnaient pas. Ils sautaient sur les charge des obus.

    Bonne suite et bises à toute la famille,

    Henri Lilensten

  7. david luckowiecki 2 lata temu

    Bonjour, je vous ecrit de la part de David Luckowiecki, fondateur du groupe Facebook Jewish Zelechow. David a reussi a retrouvez plus de 600 descendants de ce village et le nom Iglicki y figure. Jetez un coup d’oeil. Il a des documents qui peuvent vous interesser. Je lui sers simplement d’intermediaire car il s’est appris le Yiddish ( pour lire les documents) est ne en Colombie ( certains zelechowers se sont retrouves la-bas) parle Espagnol, Anglais , Hebreu mais malheureusement pas le francais.

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

hébergement Umazuma - OVH

Zaloguj się używając swojego loginu i hasła

Nie pamiętasz hasła ?